Küçük Denizkızı Masalı

Denizlerin Altındaki Saray

Çok ama çok eskiden, denizin en derin yerinde pembe mercanlar ve incilerden yapılmış muhteşem bir saray vardı. Bu sarayda Deniz Kralı, altı güzel kızı ile birlikte yaşıyordu. En küçüğü sessiz, dalgın ve çok meraklıydı; en sevdiği şey, yaşlı deniz kaplumbağalarının “yukarıdaki dünya”yı anlatmasıydı: güneş, gemiler ve insanlar…

Küçük Denizkızı’nın Hayali

Küçük denizkızı on beş yaşına basınca nihayet su yüzüne çıkmasına izin verildi. Tam o akşam büyük bir gemide genç bir prensin doğum günü kutlanıyordu. Prens o kadar yakışıklı ve o kadar neşeliydi ki, küçük denizkızı bir anda ona âşık oldu.

Fırtına ve Kurtuluş

Derken korkunç bir fırtına koptu. Gemi parçalandı, prens denize düştü. Küçük denizkızı hemen yanına yüzdü, onu sıkıca kucakladı ve bütün gece yüzerek kıyıya, küçük bir tapınağın önüne çıkardı. Alnından öptü, kayaların arkasına saklandı ve en tatlı şarkısını söyledi ki prens yalnız uyanmasın diye.

Deniz Cadısı ile Anlaşma

Sabah tapınaktaki kızlar prensi buldu. Prens gözlerini açtı ama kimin kurtardığını bilmiyordu. Küçük denizkızı eve döndü; kalbi artık yukarıda kalmıştı. Deniz cadısına gitti ve yalvardı: “Bana ayak ver, onun yanında yürüyebileyim.”

Cadı şöyle dedi: “Ayak veririm ama her adımın bıçak üzerinde yürümek gibi olacak. Eğer prens seni bütün kalbiyle sevip evlenmezse, onun başka biriyle evlendiği ilk gecenin sabahında köpüğe döneceksin.”

Prensin Kalbi

Küçük denizkızı kabul etti. İksiri içti; kuyruğu iki ince bacağa dönüştü ama dünyanın en güzel sesi sonsuza dek kayboldu. Prens onu kıyıda buldu, saraya aldı ve çok sevdi; ama onu hep küçük kardeşi gibi gördü. “Sen bana beni kurtaran kızı hatırlatıyorsun,” diyordu, “aynı hüzünlü gözler…”

Köpüğe Dönüş

Sonunda o gün geldi: Prens komşu krallığın prensesiyle –yani onu kurtaran kızla– evlendi. Küçük denizkızı anladı ki bu gece yok olacak. Ablaları saçlarını kesip cadıdan aldıkları sihirli hançeri getirdiler: “Güneş doğmadan prensin kalbine saplarsan tekrar denizkızı olursun.”

Ama o, uyuyan prense baktı, mutlu gülümsemesine baktı, alnından bir kez daha öptü ve hançeri denize attı. Şafak sökerken vücudu pembe bir köpüğe dönüştü. Fakat tamamen yok olmak yerine, havaya karıştı. Hava kızları onu kucakladı ve fısıldadı: “Sen sevgin uğruna her şeyi verdin, kimseye kötülük dilemedin. Artık bizdensin. Dünyayı dolaş, iyi kalpli çocuklara güzel rüyalar getir.”

O günden beri çocuklar uyuduğunda, bazen yataklarının üzerinde hafif bir parlama olur. Bu Küçük Denizkızı’dır; görünmez eliyle saçlarını okşar ve usulca fısıldar: “İyi geceler… Birbirinizi sevin…”