NUK ve Kayıp Oyuncak

NUK ve Kayıp Oyuncak masalı, küçük bir kirpinin kalbinde büyüyen merhamet tohumlarını anlatır. Bir sabah NUK ormanda yürürken çimenlerin arasında solgun, tozlu bir oyuncak ayı buldu. Bir gözü kopmuş, kulağı yamuktu ama yüzündeki gülümseme hâlâ sıcaktı.

Kayıp Oyuncakla Karşılaşma

NUK dikkatle ayıya baktı: “Kim bilir seni kim kaybetti?” diye fısıldadı. O sırada yanına sincap geldi: “Onu kim bulduysa geri götürmeli.” Tavşan da ekledi: “Belki bir çocuk ağlıyordur şimdi.” NUK karar verdi: “O hâlde sahibini bulalım.”

Yolda giderken rüzgar yaprakları savurdu. Ayı yavaşça NUK’un sırtına yerleşti. “Sanki bana güveniyor,” dedi NUK gülümseyerek.

NUK ve Dostlarının Yardımı

Yolda baykuş onlara yol gösterdi: “Köy yolunu takip edin, rüzgar sizi götürür.” Karıncalar sıra halinde geçerken gülümsedi: “Birini mutlu edecekseniz, biz de yolu temizleriz.” NUK teşekkür etti. Orman, küçük bir iyilik zincirine dönmüştü.

Sonunda köyün kenarına vardılar. Evlerin arasında bir çocuk ağlıyordu: “Ayıcığım neredesin?” NUK dikkatle ayıyı yere bıraktı. Rüzgar hafifçe esti, oyuncak çocuğun önüne yuvarlandı. Çocuk bir anda sevinçle bağırdı: “Buldum!”

Oyuncağın Sahibine Dönüşü

Çocuk ayısına sarıldı; gözleri parlıyordu. NUK ve dostları uzaktan izlediler. Tavşan fısıldadı: “Kaybolan bir şey, sevgiyle geri dönüyor.” Sincap başını salladı: “Bazen yardım etmek en güzel oyundur.”

NUK kalbinde bir sıcaklık hissetti. “Bugün bir oyuncağı değil, bir gülümsemeyi yerine koyduk,” dedi. Rüzgar tatlı bir melodiyle ağaçların arasından geçti — sanki teşekkür eder gibiydi.